W tradycyjnej medycynie różnych kultur od dawna wykorzystywano rośliny, które uważało się za wspierające regulację poziomu cukru i metabolizm węglowodanów. Wieloskładnikowe mieszanki ziołowe łączyły różne surowce, które w połączeniu miały wpływać na trawienie, wchłanianie i przetwarzanie glukozy w organizmie.
Jednym z najczęściej wykorzystywanych surowców jest liść morwy białej (Morus alba). Tradycyjnie stosowany w formie naparów i odwarów, liść morwy był ceniony za wpływ na trawienie węglowodanów i regulację tempa wchłaniania glukozy.
Kolejnym popularnym składnikiem jest kozieradka (Trigonella foenum-graecum). Nasiona tej rośliny w tradycyjnej medycynie dodawano do potraw lub sporządzano z nich napary, uznając je za wspierające równowagę metaboliczną i procesy związane z wykorzystaniem glukozy w tkankach.
Cynamon (Cinnamomum spp.) był szeroko stosowany jako przyprawa i składnik mieszanek ziołowych, uważany za wspierający prawidłową regulację procesów metabolicznych. Badania współczesne analizują jego wpływ na sygnalizację insulinową i metabolizm węglowodanów.
Berberys (Berberis vulgaris), zawierający berberynę, był wykorzystywany w tradycyjnych preparatach w formie odwarów i nalewek. Roślina ta jest badana pod kątem wpływu na enzymy wątrobowe i procesy energetyczne komórek w kontekście metabolizmu glukozy.
Uzupełnieniem wielu mieszanek był liść laurowy (Laurus nobilis), stosowany w naparach i wywarach, ceniony w tradycyjnych praktykach za właściwości przeciwutleniające i wspieranie procesów metabolicznych.
Współczesne badania naukowe potwierdzają, że wieloskładnikowe mieszanki roślinne zawierają polifenole, flawonoidy i alkaloidy, które mogą wpływać na enzymy wątrobowe, wrażliwość tkanek na insulinę oraz tempo wchłaniania glukozy. Analiza tych mechanizmów pozwala lepiej zrozumieć tradycyjne zastosowania roślin i wskazuje na potencjalną wartość naukową mieszanych kompozycji roślinnych w kontekście metabolizmu węglowodanów.